Nga “Scarface” te “The Godfather”, historia e një marrëdhënieje të errët mes mafias dhe Hollywood-it: kërcënime, para, lidhje me producentë dhe bosë krimi që kërkonin të kontrollonin imazhin e tyre në ekran
Kur Hollywood vendosi të tregonte historinë e një gangsteri të pamëshirshëm të Çikagos, Al Capone nuk priti që filmi të dilte në kinema për të parë se çfarë po ndodhte.
Ai donte të dinte gjithçka.
Dhe më shumë se kaq: donte të kishte ndikim mbi mënyrën se si historia e tij do të tregohej.
Kjo është një nga historitë më intriguese të dokumentarit “Hollywood Crime Story: The Mob Takes Over the Movies”, i cili eksploron marrëdhënien e gjatë dhe të errët mes industrisë së filmit dhe krimit të organizuar në SHBA.
Në qendër të historisë është “Scarface”, filmi i vitit 1932 me regji të Howard Hawks dhe producent Howard Hughes.
Personazhi kryesor quhej Tony Camonte.
Por askush nuk kishte nevojë të ishte ekspert për të kuptuar se frymëzimi ishte Al Capone.
Madje edhe nofka ishte e njëjtë.
“Scarface”.
Capone e kishte marrë këtë nofkë për shkak të plagëve në fytyrë.
Sipas dokumentarit, gangsteri nuk e priti mirë idenë që Hollywood-i të përdorte jetën e tij si material për një film.
Ai kërkoi që historia të mos ishte një kopje besnike e jetës së tij.
Dhe arsyeja ishte e qartë.
Capone nuk donte të shihte në ekran vetëm një kriminel brutal.
Ai donte një version më elegant, më karizmatik dhe më pak të lidhur drejtpërdrejt me figurën e tij reale.
Për këtë arsye, njerëzit e tij u dërguan në Los Anxhelos.
Ata u interesuan për projektin dhe kontaktuan edhe skenaristin Ben Hecht.
Mesazhi ishte i qartë: filmi nuk duhej të ishte një biografi e Al Capones.
Por historia bëhet edhe më e çuditshme.
Sepse mafia nuk ishte thjesht e interesuar për filmat që Hollywood prodhonte.
Ajo po përpiqej të krijonte lidhje brenda vetë industrisë.
Një nga figurat kryesore ishte Johnny Roselli, bashkëpunëtor i Capones.
Ai u vendos në Los Anxhelos dhe nisi të ndërtonte marrëdhënie me njerëzit më të fuqishëm të Hollywood-it.
Producentë.
Drejtues studiosh.
Aktorë.
Njerëz me pushtet.
Roselli luante golf me drejtues të studiove dhe shoqërohej me yje të kinemasë.
Mafia po hynte në një botë ku paratë, fama dhe pushteti lëviznin së bashku.
Madje, sipas pretendimeve të dokumentarit, Roselli siguroi një hua prej rreth 500 mijë dollarësh për Harry Cohn, presidentin e Columbia Pictures.
Nëse pretendimi është i saktë, kjo do të ishte një prej shembujve më të hershëm të lidhjeve financiare mes krimit të organizuar dhe një prej studiove të mëdha të Hollywood-it.
Por Capone kishte pasur kontakt me Los Anxhelosin edhe vetë.
Në vitin 1927, ai vizitoi qytetin dhe qëndroi në hotelin Biltmore me emër të rremë.
Thuhet se vizitoi edhe rezidencën e aktorit Douglas Fairbanks.
Por gangsteri nuk mund të fshihej gjatë.
Prania e tij tërhoqi vëmendjen e mediave dhe policisë, duke e detyruar të largohej nga qyteti.
Ndërkohë, “Scarface” vazhdoi rrugën drejt ekranit.
Filmi u përball me censurë dhe polemika për dhunën e jashtëzakonshme.
Por ajo që sot duket si një film gangsterësh ishte në fakt pjesë e një historie shumë më të madhe.
Sepse në vitet 1920 dhe 1930, ndërsa Hollywood po shndërrohej në një industri gjigante, edhe mafia amerikane po ndërtonte perandoritë e saj.
Prohibicioni solli fitime kolosale nga kontrabanda e alkoolit.
Chicago kishte Al Caponen dhe “The Outfit”.
Nju Jorku kishte familjet mafioze që zgjeronin ndikimin e tyre.
Hollywood kishte studiot, sindikatat, paratë dhe famën.
Dy botë të ndryshme.
Por me shumë interesa të përbashkëta.
Dhe kufiri mes tyre nisi të zhdukej.
Dokumentari pretendon se ndikimi i krimit të organizuar u shtri edhe në sindikatat e industrisë së filmit.
Madje një prej historive më të bujshme lidhet me aktorin James Cagney.
Sipas autorëve të dokumentarit, bosë të krimit kishin planifikuar eliminimin e tij pasi ai refuzoi t’u dorëzonte kontrollin e sindikatës së aktorëve.
Historia bëhet edhe më e pabesueshme kur përmendet Paul Muni, ylli i “Scarface”.
Sipas pretendimit, ndërhyrja e tij pranë Al Capones ndihmoi në shpëtimin e jetës së Cagney.
Dhe kjo ishte vetëm fillimi.
Në dekadat që pasuan, emra si Bugsy Siegel, Mickey Cohen dhe Johnny Stompanato u bënë pjesë e historisë së errët të Hollywood-it.
Mafiozë që shfaqeshin në shoqërinë e aktorëve.
Producentë që kërkonin lidhje.
Sindikatat që përballeshin me presion.
Para që qarkullonin në hije.
Dhe marrëveshje që nuk shfaqeshin kurrë në ekran.
Pastaj erdhi “The Godfather”.
Filmi që do të ndryshonte përgjithmonë mënyrën se si bota e imagjinonte mafian.
Sipas dokumentarit, projekti pati mbështetje jozyrtare nga Joe Colombo, ndërsa një pjesë e financimit lidhej me bankierin Michele Sindona, i cili kishte lidhje me Mafian dhe Vatikanin.
Por paradoksi më i madh ishte ky:
Hollywood-i kishte filluar duke treguar mafian.
Në fund, mafia filloi të mësonte nga Hollywood-i.
Sipas producentit dhe regjisorit Tom Patterson, pas suksesit të “The Godfather”, disa bosë të krimit nisën të imitonin stilin, mënyrën e të folurit, ritualet dhe imazhin e personazheve të filmit.
Kinemaja nuk po tregonte më vetëm historinë e mafias.
Ajo po i krijonte mafias një imazh të ri.
Një imazh më elegant.
Më romantik.
Më të fuqishëm.
Dhe ndoshta ky është paradoksi më i madh i gjithë kësaj historie:
Hollywood-i donte të tregonte mafian. Mafia donte të kontrollonte mënyrën se si tregonte Hollywood-i për të. Dhe në fund, të dyja palët fituan diçka nga njëra-tjetra.
Njëra fitoi histori.
Tjetra fitoi legjendën.
