Ariana Grande është rikthyer në skenën britanike pas gjashtë vitesh, duke elektrizuar mijëra fansa në O2 Arena të Londrës me turin e saj “Eternal Sunshine”.
Pavarësisht temperaturave të larta që kanë përfshirë Britaninë, fansat nuk u tërhoqën. Ata mbushën arenën të veshur me veshë maceje, fustane nusërie dhe kurora të mëdha me lule, duke kënduar dhe kërcyer gjatë gjithë mbrëmjes.
Ishte koncerti i parë i Grande në Britani që prej vitit 2019. Rikthimi u vonua pjesërisht për shkak të pandemisë, por edhe për shkak të angazhimit të saj në filmin muzikor “Wicked”, ku ajo luajti rolin e Glindës dhe mori një nominim për Oscar.
Në Londër, Grande solli një spektakël dyorësh, por ylli i vërtetë i mbrëmjes ishte zëri i saj.
Me një diapazon vokal prej katër oktavash, këngëtarja tregoi edhe një herë aftësinë e jashtëzakonshme për të kaluar nga notat më të ulëta te ato më të larta, duke krijuar në skenë harmonitë dhe shtresimet vokale që dëgjohen në regjistrimet e saj.
Koncerti kishte gjithçka që pritet nga një turne i madh pop: skena spektakolare, tym, koreografi dhe kostume të kuruara deri në detaj.
Por kishte edhe momente kur gjithçka reduktohej në një gjë: Ariana Grande dhe zëri i saj.
Një prej momenteve më mbresëlënëse erdhi kur ajo përdori zërin e saj në kohë reale për të krijuar një seri harmonish dhe frazash vokale që u shndërruan në bazën e këngës “Eternal Sunshine”.
Dhe pikërisht këtu qëndron edhe kuptimi i turit.
“Eternal Sunshine” merr emrin nga filmi i Michel Gondry, “Eternal Sunshine of the Spotless Mind”, ku personazhet përpiqen të fshijnë kujtimet e dhimbshme.
Grande e ka kthyer këtë ide në një rrëfim personal.
Jeta e saj është shoqëruar me humbje, trauma dhe vëmendje të jashtëzakonshme publike. Mes tyre është vdekja e ish-të dashurit të saj, Mac Miller, si dhe sulmi terrorist në Manchester në vitin 2017, ku humbën jetën 22 persona pas koncertit të saj.
Por mesazhi i turit nuk është arratisja nga kujtimet.
Është pranimi i tyre.
Nëpërmjet videove dhe ndërthurjes së këngëve, Grande tregon një histori për humbjen, përballjen me dhimbjen dhe përpjekjen për të ecur përpara pa fshirë atë që ka ndodhur.
Kjo temë ka marrë një tjetër peshë gjatë turneut, sidomos për shkak të vëmendjes intensive ndaj jetës së saj personale dhe pamjes së saj.
Grande ka njoftuar se pas përfundimit të turneut në Londër do të tërhiqet për një periudhë nga ekspozimi publik, duke theksuar se vendimi është marrë me vetëdije dhe ishte planifikuar prej kohësh.
Në skenë, megjithatë, asgjë nuk dukej e rënduar.
Ajo këndoi, kërceu, bëri shaka me publikun dhe shfrytëzoi deri në fund energjinë e fansave.
Një prej momenteve më emocionale erdhi gjatë këngës “Hampstead”, ku ajo prek mënyrën se si është portretizuar në media dhe në hapësirat më të errëta të internetit.
Zëri iu drodh gjatë një vargu, por jo për shkak të tekstit.
Një fans në publik ishte duke qarë.
“Do të më bësh të qaj”, i tha Grande me një buzëqeshje.
Pastaj vazhdoi.
Në pjesën tjetër të koncertit, kontrolli ishte absolut.
Ajo e nisi spektaklin me “Yes, And?”, vazhdoi me “Positions”, ndërsa në “The Boy Is Mine” riktheu një prej elementeve të saj ikonike të stilit.
Por një tjetër moment tërhoqi vëmendjen.
Në “Thank U, Next”, ajo ndryshoi një nga vargjet e këngës.
Në vend të vargut origjinal për Ricky Alvarez, ajo këndoi:
“Wrote some songs about Ricky, we don’t talk about that.”
Publiku shpërtheu.
Një buzëqeshje e vogël nga Grande ishte përgjigjja e vetme.
Dhe kështu, mes spektaklit, kujtimeve dhe thashethemeve, “Eternal Sunshine” shndërrohet në diçka më shumë se një turne koncertesh.
Është historia e një artisteje që ka kaluar nëpër humbje, presion dhe ekspozim ekstrem, por që tani zgjedh të mos i fshijë kujtimet.
T’i mbajë.
T’i këndojë.
Dhe të vazhdojë përpara.
