Albin Kurti është një nga figurat më të veçanta dhe më polarizuese të politikës së Kosovës. Përkrahësit e shohin si politikan që ndryshoi mënyrën e qeverisjes dhe sfidoi establishmentin tradicional. Kundërshtarët e akuzojnë për konfrontim të vazhdueshëm, mungesë kompromisi dhe për një qasje që e ka vështirësuar dialogun politik.
Por sot Kurti përballet me një tjetër lloj prove: jo më vetëm me kundërshtarët, por me kufijtë e pushtetit të tij.
Vetëvendosje ka mbetur forca e parë politike në Kosovë. Në zgjedhjet e 7 qershorit 2026, partia e Kurtit siguroi 53 nga 120 mandatet, duke ruajtur epërsinë ndaj PDK-së, LDK-së dhe AAK-së. Por rezultati nuk i dha shumicën prej 61 deputetësh që nevojiten për kontroll të plotë parlamentar.
Këtu nis paradoksi i Kurtit.
Ai mbetet politikani më i fuqishëm elektoralisht, por nuk është në një pozitë ku mund të qeverisë vetëm.
Forca e tij është vota. Dobësia e tij është nevoja për marrëveshje.
Nga protestuesi te qeverisësi
Kurti u ngrit politikisht duke sfiduar sistemin e vjetër politik. Vetëvendosje u shfaq si alternativë ndaj partive që kishin dominuar Kosovën pas pavarësisë, duke ndërtuar një profil të fortë kundër korrupsionit, kundër privilegjeve politike dhe në favor të reformave sociale e institucionale.
Por kalimi nga opozita në pushtet ndryshoi edhe natyrën e sfidës.
Në opozitë mund të thuash “jo” ndaj kompromisit. Në pushtet, duhet të prodhosh marrëveshje.
Dhe pikërisht këtu qëndron një nga pyetjet më të mëdha mbi profilin politik të Kurtit: a mund ta shndërrojë forcën e tij politike në aftësi për të ndërtuar konsensus?
Serbia: çështja që e ka përcaktuar Kurtin
Politika ndaj Serbisë është një nga shtyllat kryesore të profilit të Kurtit.
Ai ka insistuar vazhdimisht në parimin e reciprocitetit dhe në forcimin e sovranitetit të Kosovës, duke mbajtur një qëndrim dukshëm më të ashpër ndaj Beogradit sesa shumë prej paraardhësve të tij. Dialogu me Serbinë është parë nga Kurti jo thjesht si proces diplomatik, por si një çështje që lidhet drejtpërdrejt me sovranitetin dhe sigurinë e Kosovës.
Kjo qasje i ka siguruar mbështetje të konsiderueshme në elektoratin kosovar, por njëkohësisht ka krijuar tensione me partnerët ndërkombëtarë në momente të caktuara.
Pra, edhe këtu Kurti ka një kontradiktë politike: ajo që i jep pikë brenda Kosovës, jo gjithmonë i jep pikë në marrëdhëniet me aleatët.
Marrëdhënia me ndërkombëtarët
Një tjetër element i rëndësishëm i profilit të tij është marrëdhënia me SHBA-në dhe Bashkimin Evropian.
Kurti e ka mbështetur fort orientimin euroatlantik të Kosovës, por ka treguar se nuk është gjithmonë i gatshëm të pranojë kërkesat e partnerëve nëse beson se ato bien ndesh me objektivat e tij politike.
Kjo ka sjellë përplasje dhe presion ndërkombëtar në momente të caktuara, sidomos rreth zhvillimeve në veri të Kosovës dhe dialogut me Serbinë.
Në këtë kuptim, Kurti nuk është një politikan tradicional pro-perëndimor që ndjek automatikisht çdo kërkesë të aleatëve. Ai kërkon të ruajë hapësirën e tij politike dhe të vendosë vetë kushtet e kompromisit.
Dhe tani vjen testi më i madh
Kriza aktuale institucionale e vendos Kurtin përballë një problemi që nuk zgjidhet me retorikë.
Pas zgjedhjeve të qershorit, Vetëvendosje doli sërish forcë e parë, por procesi institucional mbeti i bllokuar. Opozita kërkon më shumë kompromis dhe ndarje të pushtetit, ndërsa Kurti vazhdon të kërkojë një zgjidhje që ruan epërsinë politike të Vetëvendosjes.
Madje, tensioni ka kaluar edhe në skena të pazakonta. Më 8 gusht, një deputete e opozitës hodhi vezë ndaj Kurtit në Kuvend, duke shkaktuar ndërprerjen e seancës. Episodi ishte vetëm një simptomë e një krize shumë më të thellë politike.
Ndërkohë, LDK-ja ka ndryshuar së fundmi qëndrim duke hequr kërkesën për përcaktimin e menjëhershëm të presidentit, në përpjekje për të ndihmuar në zgjidhjen e krizës.
Kjo e vendos Kurtin përballë një zgjedhjeje të vështirë.
Të insistojë në linjën e tij dhe të rrezikojë zgjatjen e ngërçit, apo të bëjë kompromisin që kërkon opozita dhe të tregojë një tjetër dimension të lidershipit të tij?
Kurti pas imazhit të “politikanit të fortë”
Për vite, forca e Kurtit ka qenë aftësia për të mobilizuar elektoratin përmes një mesazhi të qartë: sovranitet, ndryshim dhe përballje me establishmentin.
Por pushteti i gjatë sjell një tjetër problem.
Kur një politikan bëhet vetë pjesë e sistemit që dikur kundërshtonte, publiku fillon ta gjykojë jo vetëm për atë që premton, por për atë që arrin të zgjidhë.
Dhe kjo është pika ku ndodhet sot Albin Kurti.
Ai nuk është më thjesht lideri i protestës.
Nuk është më vetëm simboli i opozitës ndaj establishmentit.
Ai është tashmë establishmenti qeverisës.
Prandaj prova e ardhshme e Kurtit nuk do të jetë vetëm nëse mund të fitojë zgjedhje.
Këtë e ka dëshmuar.
Prova do të jetë nëse mund të ndërtojë marrëveshje, të funksionalizojë institucionet dhe të ruajë mbështetjen e elektoratit pa e kthyer çdo konflikt politik në një betejë të re.
Në fund, pyetja që qëndron mbi profilin e tij politik është kjo:
A do të mbetet Albin Kurti politikani që fitoi duke luftuar sistemin, apo do të bëhet politikani që më në fund mësoi ta qeverisë atë?
